Op vrijdag avond zijn we met 9 clubleden vertrokken naar B&B La Roustiere in het dorpje Hodbomont een paar kilometer van het stadje Theux.

 

Rondom Theux liggen vele vaste MTB routes en GPS routes. Willem heeft samen met Alex hier twee GPS routes uitgezocht. Één voor de zaterdag en een iets kortere voor de zondag. Na een rustige nacht en een goed ontbijt zijn we zaterdag morgen rond een uur of negen vertrokken voor een route van ongeveer 70 km.  De route startte direct in Hodbomont en liep door smalle paden over heuvels en dalen. Na kilometertje of 25 hebben we gevraagd of we ergens een kopje koffie konden krijgen. Door een stukje via de  verharde weg kwamen we bij een café, wat eigenlijk gesloten was maar toch voor ons de koffie en thee serveerde. Het niveau van onze groep was divers, maar we zijn gestart met het motto samen uit samen thuis. Alleen Tom is iets eerder richting de B&B terug gefietst. ( hij wilde waarschijnlijk nog voor sluitingstijd langs die mooie Specialized zaak langs gaan)

 

Na terug komst hebben we de modder van de fietsen en ons zelf verwijderd en zijn we s' avonds naar Theux gegaan waar we in een moderne pizzeria gegeten hebben en daarna nog een rondje over de plaatselijk kermis gewandeld hebben gewandeld. Moe en voldaan is iedereen daarna bijtijds naar bed gegaan.

Zondag morgen, nu gestart met een ontbijt op het terras met prachtig uitzicht over het dal. Het was wederom geweldig fiets weer, we hadden het niet beter kunnen treffen.

 

Deze dag een iets kortere route maar niet minder zwaar, het waren dit keer veel meer korte beklimmingen na elkaar. De route ging binnen door over prachtige paden richting Spa. We hebben hier geprobeerd het natuur zuiver Spawater uit de bron te drinken, maar dit smaakt toch anders dan het spul wat hier in de winkel wordt verkocht. Vanuit Spa ging de route oostelijk weer terug naar Theux. Bij terug komst hebben we ons gekuist met behulp van de tuinsproeier, voldoende om weer redelijk fris te terugreis naar huis te kunnen aanvaarden. Gegeten hebben we onderweg nog even bij de Burgerking langs de snelweg. Wat voor velen voldoende was.

 

Conclusie : deze omgeving leent zich om zeker nog een keer terug te komen, je kunt hier echt alle kanten op in het prachtige rustige terrein. Alex en Willem bedankt voor het initiatief en organisatie. 

 

ps. zorg wel dat je voldoende binnenbanden bij hebt of tubeless banden (en dan nog meer binnenbanden).

 

 

We hebben het gehaald!

Duchenne Heroes

Duchenne Heroes 2012 heeft €1.111.111 opgeleverd! Dankzij de vele sponsoren, alle vrijwilligers en natuurlijk all mountainbikers is DH2012 weer een groot succes geworden.

Dit jaar is het weer gelukt om meer dan €1 miljoen binnen te halen voor het onderzoek naar de ziekte van Duchenne. Meer dan 300 mountainbikers en bijna 150 vrijwilligers zijn het afgelopen jaar druk geweest met het binnenhalen van het benodigde sponsorbedrag en natuurlijk de mtb-tocht van Wiltz naar Nijmegen.

MTBAD

Voor ons hele team was het een onvergetelijke ervaring, waar we moe maar zeer voldaan nog jarenlang op terug zullen kijken.

In dit artikel doen we verslag van de tocht met verhalen en foto’s van ons avontuur.

Omdat we geen filmpjes en alle foto’s in de nieuwsbrief kunnen laten zien, geven we de links, zodat je alles rustig op internet kunt bekijken.

Dagfilmpjes

Op Youtube staat van iedere dag een filmpje met een impressie van tocht van die dag. Daarnaast zie je in de filmpjes:

  • Een interview met de ambassadeurs van Duchenne: Geert en Alfred
  • Indringende interviews met ouders of een team van een Duchenne patiënt
  • Welke Helden de Held op Sokken sokken krijgen.
  • Wat deelnemers met 30 seconden eigen zendtijd doen.

Kortom: je moet ze gezien hebben.

We wensen je veel leesplezier en we hopen een goede indruk te geven van wat wij hebben meegemaakt en waarvoor we het doen: de ziekte van Duchenne de wereld uit helpen!

Dag 0 Wiltz

Zaterdag 7 september stond helemaal in het teken van de aankomst in Wiltz. Het was een heel gepuzzel om iedereen op de camping in te passen en het leek wel of ieder team dit jaar een camper mee had genomen.

Door werkzaamheden aan de weg, stonden er lange files voor Maastricht en veel deelnemers kwamen uren later aan dan gepland. Daardoor kon niet iedereen mee naar de traditionele ontvangst door de burgemeester van Wiltz. De burgervader zelf moest het dit jaar echter af laten weten, maar de toespraak van Elizabeth Vroon compenseerde alles.

Dit weekend was ons team uitgebreid met Twan, Crissy, Rob, Sven en Kalle. We hadden daarom naast de camper nog drie tenten om in te slapen. Het was heel gezellig om zoveel mensen bij elkaar te zijn.

‘s Avonds gingen we allemaal vroeg onder de wol, want zondagmorgen moesten we weer vroeg op (dit was Rob niet verteld van tevoren….).

Dag 1 Wiltz—La Roche

De nacht was heel koud geweest, dus we hadden niet allemaal even goed geslapen, maar het zonnetje scheen en het zou een mooie warme dag worden.

Rutger had speciaal voor de gelegenheid een kinderdrager voorop zijn fiets gemaakt en was voor de start druk bezig om dat te monteren. We moest ook nog helemaal in ons ritme komen van opstaan, ontbijten en spullen pakken, waardoor we de groepsfoto niet haalden.De eerste dag wordt ieder team persoonlijk uitgezwaaid door de vele vrijwilligers en bezoekers. Twan moest daardoor een hele tijd wachten voordat hij op de fiets kon gaan zitten. Gelukkig hadden we twee enthousiaste nanny’s bij ons en twee andere kinderen, die Twan in de tussentijd konden vermaken.

Toen we eindelijk mochten vertrekken zat Twan trots als een pauw voorop de fiets en we kregen veel bewonderende blikken. Op 100 meter van de start moest echter snel het zitje er weer af, want Rutger zag het niet zitten om 92km zo te blijven fietsen. Leo was ondertussen ook weer omgedraaid om met zijn team nogmaals door de start te gaan.

Die dag fietsten we een nieuwe route naar La Roche, die ons over mooie singletracks, langs een stuwmeer en over een vlotbrug leidde.

Het weer was fantastisch, de paden waren goed en ook het materiaal bleef heel. De eerste test voor benen hadden we in ieder geval goed doorstaan.

De camping in La Roche was erg groot en ruim en we hoefden niet in de rij te staan voor de douches. Wat een genot was dat.

Al met al een goed begin van wat een mooie week zou worden.

Dag 3 Grand-Halleux—Sart-Lez-Spa

Deze dag was de koninginnen etappe. De klimmen waren niet zo steil als dag 2, maar het waren er wel veel meer en ze waren, net als de afdalingen nog mooier. Rutger was vandaag op Rick zijn fiets gegaan, omdat hij zijn eigen voorvork niet vertrouwde, maar dat was wel even wennen. Toch was dat met de technische afdalingen een goede keuze.

Na 50km begon het te regenen en met wat meer materiaalpech als de dagen ervoor voel je de inspanningen van de vorige dagen veel meer. Het werd dan ook voor alle teams een relatief lange en zware dag op de fiets.

Gelukkig was het eten en de sfeer op de camping weer fantastisch.

Deze avond bleken we zelf met een interview in de dagfilm te zitten. Raar om jezelf zo terug te zien, maar wel leuk.

 

 

 

 

 

Dag 4 Sart-Lez-Spa—Valkenburg

Vandaag kon Rutger het laatste deel door de Ardennen weer op zijn eigen fiets. De beklimmingen werden steeds korter en de afdalingen minder spectaculair, maar na drie dag in de Ardennen was het fijn om meer te dalen dan te stijgen.

We reden van Spa, via Duitsland naar het Drielandenpunt in Vaals, om daarna via asfalt, modderwegen en mooie holle wegen in Valkenburg aan te komen.

Op de camping werden we weer opgewacht door Twan, Crissy en Rob en ook de ouders van Rick waren langsgekomen. Het was een warm welkom en het was jammer dat we zo laat binnen waren gekomen, want nu moesten zij alweer snel weg.

Gelukkig waren we weer in Nederland en konden we eindelijk via internet weer wat van ons laten horen.

Dag 5 Valkenburg—Herkenbosch

Dit was de eerste dag die volledig op Neerlands grondgebied werd verreden. De route was echter alle behalve vlak. Het eerste stuk naar de Wilhelminaberg in Landgraaf was mooi glooiend en heerlijk om de benen los te maken. De Wilhelminaberg zelf was een beetje een afknapper, omdat de route niet klopte, maar dat werd helemaal goedgemaakt door de vaste route op de Brunsummerheide: 12 kilometer singletrack over golvend terrein, met mooie korte klimmetjes en veel draaien en keren. Je kon echter wel op hoge snelheid er doorheen. Daarna kwamen we stukjes door Duitsland en dat betekende relatief veel asfalt, maar het laatste stuk werden we toch weer getrakteerd op mooie landweggetjes en singletracks.

We hebben deze dag de benen in ieder geval weer een beetje los kunnen rijden en het tempo lag ook meteen een heel stuk hoger.

We waren daardoor net op tijd binnen om niet in een enorme rij voor de douches terecht te komen.

Vandaag hadden we bezoek van Rutger zijn ouders. Ze kwamen even sfeer proeven en een hart onder riem steken, om daarna weer naar Oijen te rijden.

Dag 6 Herkenbosch—Arcen

De een na laatste etappe van de week. De benen beginnen wat vermoeid te raken, maar door het karakter van de etappe, weinig hoogtemeters en wat meer asfalt, voelde je dat niet zo erg.

Mooie Romeinse wegen met 7 heuvels werden afgewisseld met langere stukken asfalt waar je in een treintje hoge snelheden kon halen. De route was daardoor nooit saai.

Drie kilometer voor de finish stond Diana ons zelfs op te wachten om even mee te fietsen. Ze kwam toch bezweter terug dan verwacht, want er werd weer lekker gereden.

De nieuwe camping was heel groot, maar er was maar heel weinig plek voor ons. We stonden letterlijk met de scheerlijnen in elkaar en het was net een camping op een festival.

Ook deze avond hadden we bezoek, nu familie en een vriendin van Ghilaine. Het was echt heel leuk om iedere dag weer door andere gasten binnen gehaald te worden.

De laatste avond is altijd een feestavond. Ieder blijft wat langer op en de muziek blijft wat langer aan. Daarnaast was er een live band die een optreden kwam geven: de ‘Zie da ge weg band’. De broer van een van de deelnemers speelde daarin en de deelnemer speelde samen met zijn teammaten ook nog een nummertje mee.

 

Toen de Morrisdraaiers weer hun muziek konden draaien barstte het feest echt los en de meeste teamgenoten gingen later naar bed dan de bedoeling was. Maar het was dan ook zéér gezellig!

Tijdens het eten was er een volkszanger die ons vermaakte met zijn chansons. Fantastisch dat er zoveel mensen zijn die ons komen vermaken. Dat maakt het allemaal nog specialer.

Dag 7 Arcen—Nijmegen

De laatste etappe van Duchenne Heroes 2012 werd uiteindelijk toch nog een langere etappe dan we dachten. Het zou een tocht zijn van 95km, waarvan de laatste 10km in optocht door Nijmegen. De laatste 10km bleken echter bovenop de 95km te komen…

Bij het eerste checkpoint had een groep vrijwilligers een barbecue neergezet en konden we tegen een geringe bijdrage een broodje hamburger krijgen. De winst kwam natuurlijk geheel ten goede aan Duchenne.

Toen we het checkpoint verlieten stond er een hele schoolklas ons uit te zwaaien. Dat was echt een kippenvel moment.

De route was weer een mooie met vooral onverharde paden, singeltracks en in het Reichswald weer een paar mooie klimmen.

In Groesbeek was het weer lekker vertoeven op checkpoint 2 in de boomgaard van de camping, waarna we nog een klein stukje konden genieten van de paden in het Rijk van Nijmegen.

Nadat we allemaal bij het verzamelpunt aan waren gekomen, gingen we onder motorbegeleiding dwars door Nijmegen heen. We kwamen in een lange stoet Park Brakkenstein binnen, waar heel veel mensen ons binnenhaalden. Dit was echt een hele mooie ontvangst en het duurde veel te kort.

Nadat we de fiets geparkeerd hadden mochten we allemaal op het podium komen en werd het eindbedrag bekend gemaakt. Ook de vrijwilligers en de organisatie werden nog even in het zonnetjes gezet.

De week eindigde in de armen van iedereen die ons stond op te wachten: familie, vrienden, Twan, Crissy, Rob. Het was een warm welkom en een geweldige afsluiting van een zware, mooie en vooral indrukwekkende week.

 

Dit jaar hebben meerdere MCO leden deelgenomen aan de Alpe D’huzes, ieder voor zijn eigen reden, hier onder de ervaringen en het verhaal bij hun tocht naar de Top!

De Alpe d'Huzes van Geert Swinkels

Er spelen wat de Alpe d'Huzes betreft, twee dingen voor mij een belangrijke rol.....
Mijn zus, die vreselijk hard strijd tegen haar ziekte (kanker), en hulp nodig heeft. Ik, die graag fiets, en haar wil helpen.

De Alpe d'Huzes was een uitkomst!

Mijn zus, Annemiek, volgt dit evenement al jaren en was er dan ook erg vanonder de indruk dat ik me had opgegeven (ondanks dat opgeven geen optie is). Ze was zo blij dat ik was ingeloot, dat was al een eerste verdienste!

Nu nog de € 2500 (minimaal) zien te verzamelen.......

De hele familie heeft meegeholpen, van de verkoop van flesjes water tot benefit concerten. We hadden €4700 toen we naar de Alpe d'Huzes vertrokken, en als ik 6 keer naar boven zou fietsen, kwam er nog eens € 500 bij!

Het is me 7 juni gelukt om 6 keer tegen de Alpe d'Huez op te klimmen en uiteraard ook weer af te dalen.

Er wordt nog steeds gestort en we hebben dus al ruim € 5000 voor de kankerbestrijding.


De tochten naar boven waren niet alleen een uitdaging maar ook een hele bijzondere ervaring.

Al die mensen die zich op allerlei gebied vrijwillig inzetten is erg indrukwekkend.

Een zus die blij is, een vrouw die je na iedere afdaling weer staat op te wachten, familie, vrienden en collega's die meeleven,  en ik, die 170 km.mag fietsen en 6300 hoogtemeters mag maken ...........wat kan een mens nog meer wensen?


Dus wat ons betreft was de Alpe d'Huzes een groot succes!
 
Geert Swinkels.
 

De Alpe d'Huzes van Erno van Dongen
Beste M.C.O leden,

Zoals jullie in een vorige nieuwsbrief hebben kunnen lezen, heb ik, Erno van Dongen op 6 juni jl. meegedaan met Alpe d'HuZes.

In februari 2012 werd ik gevraagd of ik mee wilde doen aan de Alpe d'HuZes. Ik heb geen moment geaarzeld en gelijk volmondig ja gezegd.

Diegene die mij vroeg, is Piet van Dongen en is een neef van mij. Piet, 52 jaar oud, getrouwd met Marie-Louise en de trotse vader van zijn 11 jarige tweeling dochters Sterre en Trijntje. In augustus 2011 werd er lymfklierkanker bij hem geconstateerd, daarom Alpe d'Huzes.

Piet zijn doel was om vier keer de berg op te gaan, maar werd helaas zes weken voor de start van de Alpe d'HuZes getroffen door een zware longontsteking en moest verplicht rust nemen met een dosis antibiotica. Alsof 'de duvel er mee speelde' werd ook ik getroffen door een longontsteking en ook ik kreeg antibiotica.

Na twee weken rust ben ik op 30 mei jl. afgereisd naar Oostenrijk, want daar had ik me nog ingeschreven voor een vierdaagse wedstrijd de Alpen Tour Trophy 2012.

De eerste dag in de A.T.T. ging niet best. Ik had wel kracht maar geen conditie.

De tweede dag was een tijdrit en ging wat beter. De derde en de vierde dag
eveneens, maar wel met in het achterhoofd a.s. woensdag 6 juni de Alpe d'HuZes.

Ik ben op maandag 4 juni doorgereisd naar Frankrijk om me daar bij de rest van het team te voegen.

Het team "Piets Challenge" bestaat uit Piet van Dongen, Karin Klamer,
Haico van Deijne, Joop Mekke, Mat van Sambeek, Joost van den Elzen en ik, Erno van Dongen.

Team captain : Marcel van den Bogaart.

We zijn op dinsdag 5 juni onder een strakblauwe lucht een stukje omhoog gefietst om alvast een beetje de spanning op de beentjes te zeten en het gevoel te krijgen.

Woensdag 6 juni, de dag voor ons team om die berg op te fietsen, s'morgens met z'n allen ontbeten en om 08.30 met de fiets naar de start.
Het weer was omgeslagen. Donkere wolken stonden stonden nu aan de hemel en awel net voor we bij de start waren, kwam het er met bakken uitvallen en waren we tot op het bot nat en koud.
Maar dat mocht de pret niet drukken. De lucht klaarde op en even later was het droog . Om 10.00u klonk het startschot en de eersten mochten vertrekken.

Het startveld met 3000 deelnemers is zo lang, dat er in blokken wordt gestart en dat we pas om 10.23 u over het startvak kwamen.

Marcel, onze teamcaptain, had ons vantevoren gevraagd of we bij Piet wilde blijven tijdens de eerste beklimming om hem te ondersteunen als dat nodig zou
zijn. En dat hebben we vanzelf sprekend gedaan!!!

Meteen als je over de startvak komt, gaat er iets door je heen dat met geen pen te beschrijven is. Al die mensen langs de kant van de weg die je staan aan te
moedigen en spandoeken met teksten. Complete vrachtwagens met muziek installaties.

Ondanks al die drukte die er om je heen gebeurt, gaat er ook een rust door je heen en denk je aan al die personen die je kent die iets met die kl*te ziekte
te maken hebben of hebben gehad.

Piet fietste rustig maar lekker op zijn eigen tempo en gaat lekker door. Na bocht 9 begint ie het zwaar te krijgen, maar houdt het tempo goed vast.

Nog een paar bochten en dan hebben we ons doel bereikt...in ieder geval samen naar boven fietsen met Piet en nog maar een paar honderd meter en daar is de
finishlijn.


Ik heb La Reid, Theux, Malmedy, Houffalize, Alpen Tour Trophy, 7x Cape Epic enz enz gefietst en was dan trots op mezelf als ik over de finischlijn kwam.

Maar ben nog nooit zo trots op mezelf geweest als daar op de Alpe d'HuZes...wat er dan door je heen gaat, vreugde, verdriet, blijdschap, emotie, echt mixed
feelings.

We hebben boven op de Alpe d'Huez onze gevoelens gedeeld met elkander en gaf Piet aan dat twee keer omhoog fietsen niet haalbaar is. Dit was zijn limiet en
bleef boven op de berg om ons op te vangen en aan te moedigen.

Daarna zijn Haico en Karin nog een keer omhoog gefietst en zijn Joop en ik nog twee keer omhoog gefietst. Joost en Mat die om 10.00 u zijn gestart, en hem
individueel gefietst hebben zijn vier keer omhoog gefietst.

Nu waren we niet daar om er een wedstrijd van te maken, maar voor de strijd tegen kanker waar veel geld voor nodig is voor onderzoeken.

Wij hadden als team een streefbedrag van € 30.000 en zijn daar ruimschoots overheen gegaan met bijna € 45.000, wat in zijn geheel naar het KWF gaat.

Piet zei in eerste instantie "dit doe ik eenmalig", maar wil toch, mits zijn gezondheid het toelaat volgend jaar weer meedoen.
En ik hoop dat ik er dan ook weer bij mag zijn en weer zo'n mail kan en mag sturen en dat iedereen hem kan lezen, want het is misschien een cliché, maar het kan morgen zomaar anders zijn.
 
Iedereen bedankt voor zijn steun en bijdrage!
Groet Erno  
  

OSS 9 december 2011
Vandaag werd vanuit ons clubhuis aan de Aengelbertlaan de 6de editie van de ambtenaren toertocht georganiseerd door de Stichting Ontspanningsvereniging Gemeente Oss. De toertocht kende uitdagende routes gevarieerd van 30 tot 70 km. De ambtenarenorganisatie spreekt terecht over een succesvolle dag.
Tevens werd vandaag onder de vlag van de Nederlandse Politie Sport Bond (NPSB) het NK Mountainbike Politie gehouden. Hier deden circa 75-100 deelnemers aan mee op het pitte parcours van de Witte Ruijsheuvel. Leden van Mountainbike Club Oss / M.C.O verleende medewerking aan de wedstrijdorganisatie, bemensing van controleposten, EHBO’ers en zorgde voor een vlot en veilig verloop.
Met speciale dank aan alle vrijwilligers van Motor Club Oss en Mountainbike Club Oss voor hun medewerking. Volgend jaar hopen wij ook jou als lid te mogen verwelkomen als vrijwilliger!
Namens het bestuur.
Zie tevens:
Verslag Duchenne Heroes
Door Lennard Mokveld
 
Live volgen: http://spectator.mylaps.com/82029_Duchenne_Heroes_2011_13_09 Tracker 64 (ook team vanderLande met o.a. William en Joris tracker 72)
 
Zondag 11-09-2011, 1e dag
  
De eerste etappe zit erop. Een mooi opwarmertje voor wat er nog komen gaat.
Gistermiddag zijn we aangekomen in Wiltz. Nadat we onze kampeerplaats geinstalleerd hadden, kon Diana al aan het werk achter de bar en heb ik nog wat aan de fiets gesleuteld en op Rutger gewacht. Eigenlijk bestond de hele middag uit wachten, een beetje rondlopen en wachten tot het echt zou beginnen.
's Avonds was er bami/nasi buffet en een Happy Hour bij de bar en was er een briefing met Carl Verheijen.Carl is mee als een soort motivatiecoach en verteld iedere avond wat bij de briefing en rijdt met verschillende deelnemers stukjes mee.
Vanmorgen om 5 uur lipen de eerste al op fietsschoenen naar de toilettten, maar zelf stonden we pas om 6:15 uur op. Bij de douches stond er toen al een hele rij (of was dat het toilet?). Bij het ontbijt moet je ook al lunch maken voor de controleposten (daar delen ze het weer uit), dus er lagen flinke stapels boterhammen op de borden.
Om 8:00 was dan eindelijk het vertrek. Rutger en ik konden eindelijk kennismaken met de personen met wie we die dag zouden gaan fietsen. Er werd ook nog een groepsfoto gemaakt en daarna werd ieder groep persoonlijk uitgezwaaid.
We haaden vandaag een mooi traject van 90km dat voor de helft door Luxemburg ging en voor de andere helft door de Ardenne. De weersvoorspelling was goed, maar na een half uur begon het al te regenen en regenen en regenen. Uiteindelijk werd het een behoorlijke modderpartij,  maar gelukkig was het aan het einde van de rit weer droog. Ondanks de regen was het een mooie tocht en heb ik heel rustig met de groep mee kunnen fietsen.
Morgen fiets ik met het team VanderLande mee, dus als je mij wilt volgen, moet je tacker 72 volgen.
   
Kusters.jpg
© Mountainbike Club Oss